Ως μουσικός έχω ερωτηθεί πολλές φορές από γνωστούς και φίλους. Γιατί να μάθω μουσική; Σε τι θα με βοηθήσει και τι θα μου προσφέρει; Προσπάθησα να βρώ άρθρα να τους παραπέμψω και σκέφτηκα να ρωτήσω τελικά τον εαυτό μου...

 

«Ό,τι είναι για το σώμα η γυμναστική, είναι για την ψυχή η μουσική.» είπε κάποτε ο Πλάτωνας. 

 

Γιατί έμαθα Μουσική;

Πώς θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχε μουσική; Ένα ερώτημα που έχει χιλιοερωτηθεί. Δε θα απαντήσω γιατί δεν θέλω να φανταστώ αυτόν τον κόσμο, ούτε θα ήθελα να ζω σε αυτόν. Ευτυχώς υπάρχει! Υπήρξαν και υπάρχουν καλλιτέχνες - μουσικοί - συνθέτες οι οποίοι μας έχουν προσφέρει υπέροχες μελωδίες να ακούμε σε στιγμές που τις έχουμε ανάγκη. Μουσικοί υπήρξαν, υπάρχουν και... γιατί να μην ανήκουμε και εμείς σε αυτούς που θα υπάρξουν; Γιατί να μην προσφέρουμε και εμείς κάτι που θα αγγίξει την ψυχή αυτών που έχουν ανάγκη να ακούσουν κάτι όμορφο τη στιγμή που το έχουν ανάγκη; Γιατί να μην τους ταξιδέψουμε σε έναν κόσμο όπως τον βλέπουμε εμείς, με μουσική, γιατί η μουσική χτυπάει κατευθείαν στην ψυχή. Ακούγεται ποιητικό, αλλά συμβαίνει...

Τι μου προσφέρει η Μουσική;

Σίγουρα όχι κάτι που μπορεί να με βλάψει!

Δεν κατέχω τις ανάλογες γνώσεις ώστε να εξηγήσω τι συμβαίνει στον ανθρώπινο εγκέφαλο τη στιγμή που ακούει κάποιον ήχο ή ένα ωραίο τραγούδι γι'αυτό ας το αφήσω στους ειδικούς. Ως μουσικός μπορώ να μιλήσω εκ πείρας.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τραγουδώ νότες μέσα μου. Θυμάμαι να ακούω ένα τραγούδι που μου τραβούσε το ενδιαφέρον και να τρέχω στο πιάνο να προσπαθήσω αρχικά να το «βγάλω» και έπειτα να το αποδώσω με τον δικό μου τρόπο. Μόλις χρησιμοποίησα τον όρο «δικό μου» δίνοντάς μου τροφή να πω περισσότερα. Με τον δικό μου τρόπο, μια λέξη που οδηγεί στον όρο δημιουργία. Δημιουργώ, φτιάχνω κάτι που αντιπροσωπεύει εμένα βάζοντας τη δική μου υπογραφή, το είναι μου, και το προσφέρω. Προσφέρω ψυχαγωγία (ψυχή και άγω, άγω = οδηγώ). Φτιάχνω κάτι μοναδικό και νιώθω μαζί του μοναδικός, γιατί κάθε άνθρωπος πρέπει να νιώθει μοναδικός και όχι κομμάτι μιας μάζας.

Με έχουν ρωτήσει ποιο θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα πουλούσα αν το απαιτούσαν οι συνθήκες. Φυσικά θα ήταν το πιάνο μου, δεν πουλάς έναν φίλο! Σε αυτό έτρεξα για να δείξω στους γονείς μου το πρώτο τραγούδι που έμαθα, σε αυτό όταν έπαιζα στην παρέα, όταν ψυχολογικά κατέρρεα, όταν ήθελα να αφιερώσω κάτι σε κάποιον άνθρωπο που αγαπώ. Σε έντονες συναισθηματικές στιγμές έχω παίξει καλύτερα από ποτέ!

Ξεσπώ επάνω του... παίζοντας μουσική. Έχω νιώσει όντας κοινός άνθρωπος να θέλω να ξεσπάσω, να καταστρέψω κάτι, να βγεί από μέσα μου θυμός. Υπάρχουν κάτι κομμάτια που κρύβουν πολύ θυμό και ένταση μέσα τους και λέω στον εαυτό μου είναι η ευκαιρία σου τώρα, μπορείς να τα αποδώσεις στο έπακρο. Όχι, δεν είμαι κάποιος που μεγάλωσε με βιβλία όλη μέρα, θα ήθελα πολύ να τα αγαπούσα περισσότερο, αλλά μεγάλωσα σε αλάνες και δεν ήμουν ήσυχος. Η μουσική με κρατούσε σε έναν κόσμο όπου το συναίσθημα κυριαρχεί, ένα συναίσθημα που το εξέφραζα με έναν πολύ ευγενικό και εκλεπτυσμένο τρόπο. Αυτό μου άρεσε! Με κρατούσε μακριά από τη βία. Αν και εκλεπτυσμένη από τη φύση της, μου επέβαλλε πειθαρχία για να μπορέσω να ζήσω στον «κόσμο» της και όταν κατάφερνα να μείνω μέσα σε αυτόν μου έδινε σαν δώρο το αίσθημα της επιτυχίας.

Είναι απλά λίγα λόγια, βιώματα μέσα από τον δικό μου φακό, συναισθήματα που έχω νιώσει και μπορώ να μοιραστώ και να υποστηρίξω. Κάπως έτσι έχω νιώσει τη μουσική εγώ προσωπικά ζώντας μέσα στον δικό της κόσμο. Φιλόξενη, αλλά αυστηρή με όσους την αγάπησαν και αγάπησε!

 

Αυτή ήταν η απάντηση που έδωσα εγώ στον εαυτό μου... 

Γιώργος Αλγιαννάκης, μουσικός και ιδιοκτήτης της Μουσικής Σχολής Αλγιαννάκη

 

Facebook:

algiannakimusicschool

Instagram:

music_school_algiannaki